Het was zo’n heerlijk herfstige ochtend op ons platteland. Ik liep naar buiten en snoof de geur op van vruchtbare, vochtige aarde met bladeren in ontbinding en van de fijne combinatie van nat kreupelhout met paddenstoelen. Een ochtend waarin de geur van mist en mest zich mengden tot die onmiskenbare kruidige stallucht van vroeger, toen ik nog jong van lijf en leden was. Die karakteristieke geur die je heel soms ook aantreft in de smaak van een mooie, oude, goed gerijpte en uitgebalanceerde wijn.
Het was zo’n moment waarop je denkt dat de aarde waarop wij rondlopen nog niet helemaal verkloot is door die kwaadaardige schimmel, die onstuitbare, alles vernietigende, voortwoekerende mensheid. Het moment waarop je denkt dat het oké is. Dat het nog goed kan komen. Dat we gaan golfen…..
Deze inleiding van een fictief verslagje van een golfwedstrijdje is natuurlijk veel te lyrisch voor de nuchtere aard van de Drenten en de Groningers. En we moeten er niet aan denken hoe het vervolg van dat verslag uit zou pakken bij voortzetting van dat overdreven gedoe. Daarom nu een aanhef en een verslag dat beter bij ons past.
We hebben gegolfd.
Het was kloterig weer, maar vooruit, we gingen toch golfen.
Het was niet best allemaal, maar we liepen in ieder geval buiten.
We deden mee al konden we niet winnen, dat wisten we vooraf ook al wel.
Na 18 holes waren we blij dat we binnen waren, want we kregen zere poten.
We dronken een potje bier en gingen weer naar huis.
Tot de volgende keer.
De schrijver dezes stelt de laatste zeven zinnen hierboven gratis ter beschikking aan alle wedstrijdleiders die een verslagje van hun wedstrijd willen maken.
Jan Goossens
