De oud-voorzitter blikt terug

Christophe de Jongh is één van de langst zittende voorzitters geweest van onze club. En eigenlijk is dat vreemd. Want hij vindt zichzelf niet iemand voor lange trajecten. “Ik ben als bestuurder zoals ik ook als golfer ben: ik houd van slecht weer. Nu het weer goed gaat met de club, is het voor mij tijd om te vertrekken.”

Het waren intensieve jaren, zeker in het begin. Er was crisis geweest in de club, het bestuur was afgetreden en niemand wist hoe het verder moest. Hero Wit was voorzitter van de stichting en had de taak gekregen een nieuw bestuur uit de hoge hoed te toveren.
“Hero en ik kenden elkaar helemaal niet. Ik was amper vijf jaar lid en speelde vooral met mijn oude vrienden Evert Meijer en Piet Jansen op zondagmorgen. En later ook op de Herenmiddag en bij wedstrijden. Maar Evert dacht dat het wel een klusje voor mij was en had Hero getipt.”
Het begon klein en voorzichtig, met een inventarisatie. “Ik ben eerst maar eens gaan praten met allerlei sleutelfiguren in de club. Ik heb aan wel twintig keukentafels gezeten.” Dat leidde uiteraard tot een rapport met aanbevelingen en een begin van een plan.
“Maar ik ben een Ram, een voorjaarskind. Ik wil dingen oplossen. Ik houd van chaos. We waren met zes jongens thuis en we vochten wat af. Dus ik wilde ik de problemen te lijf.”
Er werden mensen voorgedragen voor het bestuur. Soms compleet onbekenden, zoals Rob Bootsma, met wie het meteen klikte. Gea Vinke werd penningmeester, Piet Bijmold en Joost Winkel waren directeuren van de BV. Later kwam Betsy de Boer erbij, en Albert Dekker, en Marijke Otten, Ru Cleveringa.
“Mijn eerste taak was om van die groep mensen een team te maken. Daarbij was mijn uitgangspunt: we doen het samen. Ik ben niet de baas. We beslissen met z’n allen en we staan met z’n allen voor onze besluiten. — Maar tegelijkertijd heb ik wel duidelijke taakgebieden, verantwoordelijkheden en budgetten ingevoerd.”


Golfclubs hebben veel leden die begrijpen waar het over gaat. Dat leidt soms tot pittige discussies in de ALV.

Voor het nieuwe bestuur lagen de problemen uitgetekend.
Er was een ernstig gebrek aan organisatie en loyaliteit op het secretariaat.
Bij het restaurant was Peter Heikens vertrokken en de horeca zou jarenlang een zorgenkind blijven.
De communicatie met de leden haperde, ook al omdat de website niet meer bij de tijd was.
Veel oud-leden vroegen om terugbetaling van hun certificaat, waarvoor het geld ontbrak. En dat was wel het ernstigste probleem.
“We leden stevige verliezen. De bodem van de geldkist kwam in zicht. De situatie was echt heel zorgelijk. — Een club als de Semslanden kan natuurlijk niet failliet, want de grond en de gebouwen zijn miljoenen waarden. Maar als als je die bezittingen te gelde moet maken, is het natuurlijk wel afgelopen met golf op Kostvlies. ‘Dan lopen hier straks koeien’, zoals Nico het uitdrukte.”
Nico Janssen was teruggevraagd in het bestuur, nu als penningmeester. Het was een omstreden beslissing want Nico is Nico, een markante en zeer zichtbare figuur binnen de club. Maar Christophe geloofde er heilig in dat we iemand als Nico nodig hadden. Iemand met zakelijk instinct. En iemand die ‘out of the box’ kan denken.

Nou, dat hebben we geweten. Nico kwam met allerlei onconventionele ideeën. Het meest revolutionaire was het 9-holeslidmaatschap. Zelden zullen over een idee zoveel heftige discussies, verhitte telefoongesprekken, spoedvergaderingen en ellenlange mailwisselingen zijn gevoerd. Sommigen voorzagen een ineenstorting van de contributie-inkomsten en een spoedig einde van de club. Anderen zagen het als een ‘game-changer’ die bestaande leden zou vasthouden en nieuwe leden zou trekken.
Midden in die discussies kwam er een brandbrief van ‘de club van elf’. Een groep oudgedienden met uitgebreide zakelijke ervaring vond het een onzalig plan. Het bestuur moest bij zinnen worden gebracht.
“En dan begin ik het leuk te vinden. Hoe groter de crisis, hoe meer ik in mijn element raak. Mijn motto is dan: ‘relax’. Maak je niet druk. We komen er wel uit. Als we maar naar elkaar blijven luisteren.”
De club van elf had zijn huiswerk goed gedaan. Er lagen gedegen financiële analyses. Karst Hoogsteen had allerlei kengetallen van het baanonderhoud boven tafel getild. Wat betalen andere golfclubs voor hun baanonderhoud? Wie doen het goed? Wat zijn de kosten per green per jaar, kosten van fairways maaien, etc. Hij was van mening dat het contract met de Firma Dijk gewijzigd en her-onderhandeld moest worden. Dat kon ons wel een ton besparen.
“Dan is het heel eenvoudig. Dan zeg ik: je bent bij deze benoemd. Laat het maar zien.” En zowaar, Karst liet het zien. Er werd een ton bespaard en we schreven weer zwarte cijfers. Karst trad toe tot het bestuur. En tot verrassing en opluchting van velen werd ook het 9-holeslidmaatschap een daverend succes.


De nieuwe voorzitter had een passend persoonlijk geschenk voor zijn voorganger: een eigen stoel in het clubhuis

“Dat was de omwenteling. Vanaf dat moment konden we weer naar voren kijken. We hoefden niet meer te werken aan de redding van de club. We konden langlopende kwesties aanpakken en verbeteringen doorvoeren.”
Nico kwam onmiddellijk weer met een nieuw wild plan: een grootscheepse verbouwing van het restaurant. Hij had de financiële dekking ook al voor elkaar. Het leeuwendeel van de kosten zou gedragen worden door de leveranciers en de nieuwe exploitant.
Er waren meer mensen die de zwarte cijfers met vreugde op de jaarrekening zagen verschijnen: de certificaathouders. Die vroegen zich ongeduldig af wanneer de club weer certificaten zou gaan inkopen. De voorzitter kreeg veel boze brieven.
“Het heeft me steeds weer verbaasd hoe verschillend mensen daarmee omgaan. De ‘preciezen’ willen zo snel mogelijk de centen waarop ze juridisch recht menen te hebben. De ‘rekkelijken’ hebben alle begrip voor de financiële problemen van de club. Zij zeggen ook vaak: ‘ik heb jaren met veel plezier bij de Semslanden gespeeld en al die tijd heb ik nooit meer aan dat certificaat gedacht. Als ik vertrek, mag je het certificaat houden. Ik doneer of legateer het.’ Daar zijn we blij mee.”
De certificaten-kwestie heeft bijna zes jaar lang heel veel tijd en energie gekost. Christophe was er ook heel gelukkig mee dat hij tijdens de ALV het laatste stukje van de certificaten-puzzle kon aandragen: de oprichting van de Stichting ‘Vrienden van Landschap de Semslanden’. Deze stichting zal onder meer de geschonken certificaten beheren.

“Ik weet niet of ik degene ben die de balans moet opmaken. Dat moeten anderen maar doen.”
(Goed Christophe, bij deze: we zijn weer financieel gezond, de baan ligt er prachtig bij, we hebben een geweldig nieuw clubhuis, het certficatenprobleem is opgelost, de club groeit als kool en de sfeer is weer prima. Het gaat fantastisch met de club.)


Christophe kreeg een staande ovatie van de Algemene Ledenvergadering.

“Vermoedelijk ga ik de geschiedenis in als de slechtst geklede voorzitter ooit. Het zij zo, er zijn belangrijker dingen. Ik heb veel geleerd van de mensen met wie ik heb samengewerkt en die heel andere achtergronden en werkervaringen hebben dan ik. Toch kun je die werkervaring niet zomaar overzetten naar het besturen van een golfclub. Je hebt te maken met vrijwilligers. Het moet voor iedereen leuk blijven. We hebben een club, geen bedrijf. Dat heeft gevolgen voor hoe je dingen kunt regelen en organiseren.”

“Wat ik nu ga doen? Eerst wat vaker golfen. Dat is er vaak bij ingeschoten. Ik wil graag wat vaker thuis zijn, voor Stien, mijn vrouw, en voor mijn zoon en mijn schoonmoeder. Ik run onze Bed & Breakfast (“De 3 vlasbloemen” aan het Hoge der Aa in Groningen). Inmiddels ben ik ook betrokken geraakt bij het herstel van de gaswinningsschade in de provincie Groningen, via de Stichting Perspectief Groningen 2025. En ik ben actief binnen de Vereniging Groninger Dorpen (namens het dorp Groningen) die meedraait in het Groninger Gasberaad. Dus maak je geen zorgen: mijn dagen raken wel vol.”

De “slechtst geklede voorzitter ooit” leest het gedicht “De paddenconferentie” voor tijdens de opening van het wandelpad. Dank Christophe, voor je inspiratie en wijze leiding. Namens alle bestuursleden, Riemer Thalen.